Van: Catharina
Verzonden: zaterdag 8 november 2008 19:35
Aan: mijn_verhaal@smaakversterkers.eu
Onderwerp: Hier is mijn verhaal

Vermeldt a.u.b. uw naam uw emailadres en/of u een andere naam wilt gebruiken en vertel uw verhaal voor vermelding op de website.

Zo´n 25 jaar geleden merkte ik dat ik klachten kreeg (met name slaperigheid, hoofdpijn, lusteloosheid, hartkloppingen, koude rillingen) na het gebruiken van een Chinese maaltijd en kant-en-klaar producten uit de supermarkt. Ik vermeed deze producten eigenlijk automatisch. Jaren later ontdekte ik dat in al deze producten smaakversterker zat. Na een etentje met een werkelijke ‘overdosis´ aan smaakversterker werd ik heel ziek: dorst, tintelende en dikke tong, hoofdpijn, trillen, emotioneel (huilen, boosheid), gezwollen ledematen, slapte, misselijkheid, angstig, slaperig, onverschillig in wat er met me zou gebeuren. Ik zat toen tegen een shock aan en ben enige uren geobserveerd door een verpleegkundige. Na deze gebeurtenis verdraag ik geen MSG. Altijd moet ik informeren of het eten dat ik krijg, MSG-vrij is bereid. Behalve dat het lastig is, beïnvloedt het ook het plezier in uit eten gaan bij vrienden of in restaurants. Meestal wordt er goed aan meegewerkt, soms tref ik onbegrip en gelukkig soms herkenning. Ontspannen uit eten gaan is er alleen nog maar bij als ik zeker weet dat de betreffende kok wéét waarover ik het heb. Het is me meermalen overkomen dat een kok geen enkele smaakmaker gebruikte uit onwetendheid en uit angst dat het fout zou gaan. Alles zonder zout of andere kruiden, een slappe hap dus.

Bij vrienden of familie iets eten belast me met een extra probleem. Je wordt spontaan uitgenodigd om te komen eten en als tegenprestatie ga je ‘eisen stellen´ aan hoe en waarmee het eten bereid wordt…. Een dagje uit en tussendoor even iets tegen opkomende trek halen, voor mij is het altijd riskant. Ben je met een groepje uit, dan beïnvloedt dat ook de dag van de anderen. Ik vind dat mijn sociale leven door de MSG intolerantie ook enorm negatief beïnvloed wordt. Voorbeeld: je gaat gezellig met een groepje uit eten, meldt bij het bespreken al dat er een smaakversterker-allergie bij is, op de avond zelf blijkt dat je kunt kiezen uit 2 voorgerechten en uit 2 hoofdgerechten. De bedoeling was een speciaal menu voor allemaal. Je wilt het voor de anderen niet verpesten en staat erop dat zij dat speciale menu wel nemen. Zit je gezellig te doen terwijl je inwendig baalt omdat jij je verplichte nummer zit weg te werken terwijl de lekkere hapjes om je heen worden verorbert. Je wilt geen spelbreker zijn, de avond niet verknallen, dus je cijfert jezelf weg. Maar eigenlijk is de avond al verknalt voor iedereen. Een alternatief is er eigenlijk niet, want je stapt ook niet op. Of zou je dat wel moeten doen?

Mijn laatste ervaring met MSG is van gisteravond. Na familiebezoek op 5 kwartier van huis, werd ik beroerd in de auto. Ik was alleen (gelukkig had ik wel onze 2 grote honden mee). Bij een splitsing van snelwegen raakte ik verward in alle aanwijzingen, terwijl ik deze route heel goed ken. De gedachte kwam op dat de aanval suggestie was, immers, alle ingrediënten waren door degene die kookte gecontroleerd. Op zo´n moment word je heen en weer geslingerd tussen enerzijds het weten dat je een aanval hebt en anderzijds het beredeneren dat het niet kan. Omdat ik steeds beroerder werd en het onverantwoord was om verder te rijden, bleef ik eerst achter een vrachtwagen rijden die een gangetje van 80 had. Ik zag borden van afslagen naar tankstations en dorpen en nam uiteindelijk een afslag. Verward als ik was, heb ik in de auto nog een kwartier zitten denken hoe ik dit moest oplossen voordat ik besloot thuis te bellen. Je realiseert je op dat moment dat bellen betekent dat het thuisfront in de auto stapt om je te halen, dat wil je dus niet. Mijn man reageerde heel adequaat, gebood mij streng om te blijven waar ik was en trommelde een van de kinderen op om samen naar mij toe te rijden. Ik kon precies vertellen, dacht ik, bij welke afslag en welk tankstation ik stond. Inmiddels had ik een tabletje (Tavegil) genomen om de aanval te stoppen en was ik aan mijn flesje water begonnen. Twee uur en de nodige telefoontjes later vonden mijn man en zoon mij. Ik stond helemaal niet op de door mij aangegeven plek. Had die borden wel gezien, maar was kennelijk al zo in de war dat ik niet besefte dat ik veel verder was doorgereden. Achteraf een heel gevaarlijke situatie! Voor mij was het allemaal nog niet eens zo erg toen ik eenmaal geparkeerd en gebeld had. Ik zat in de gesloten auto, hield me warm met een deken van de honden en voelde me door hun aanwezigheid veilig. Wel had ik achter een raampje zover open gelaten, dat een arm naar binnen kon om de deur van het slot te halen. Dat zou een vreemde niet lukken bij de honden. Ik had dus nog wel de tegenwoordigheid van geest om ervoor te zorgen dat ze bij me konden komen in het geval ik buiten bewustzijn zou raken. Voor mijn man en zoon was het angstig dat ik niet op de aangegeven plek stond. Ze zijn daarna elke parkeerplaats, elk tankstation en elke Mac-paal langs gegaan tot ze me vonden. Medisch vervolg: het is nu 24 uur later en ik heb nog steeds rubberen benen, trage spraak, hoofdpijn, misselijk enz. enz. Het gevoel of je zware griep hebt gehad. De MSG intolerantie is bijna dagelijks van invloed op mijn leven. Bij elke keer boodschappen doen moet ik lezen, lezen, lezen. Een product dat MSG-vrij is, hoeft dat een volgende keer niet te zijn. Echt ontspannen ergens eten komt steeds minder voor. Daar is nu bijgekomen dat ik driedubbel alert moet zijn als ik alleen wegga want ik heb echt geen zin om de hulptroepen nog vaker in te moeten schakelen.

Het was een prettige ontdekking dat er een website is waar erkenning en herkenning is. Zeker na de aflevering over smaakversterkers van de Keuringsdienst van Waarde. Daar had ik best een verwachting van maar na de uitzending was ik zwaar teleurgesteld. Ik, en velen met mij, werden afgedaan als aanstellers want een allergie of intolerantie voor MSG bestaat gewoon niet. Heel ernstig vond ik dat. Het maakte dat ik met nog meer schroom bij etentjes aangaf dat ik geen smaakversterker verdraag. Ik hoop dan ook dat jullie bereiken dat de effecten van MSG erkend worden en het gebruik ervan het liefst verboden wordt! Veel succes hiermee.

Catharina.