Van: Wim E.
Verzonden: dinsdag 13 februari 2007 11:29
Aan: mijn_verhaal@smaakversterkers.eu
Onderwerp: Hier is mijn verhaal
Trainen voor...
In maart 20004 moedigde een vriend mij aan om te gaan trainen voor de
halve marathon in oktober. Ik had weliswaar nooit langere afstanden
hardgelopen, maar op mijn zestigste moest dat nog kunnen. Dan zou ik tevens
een kilootje of tien afvallen. "En als 't nou niet lukt, lukt 't misschien
nooit meer!" voegde hij er nog aan toe.
De training deed ik op goed geluk en de tijd vond ik nogal kort, maar
het ging nog slechter dan verwacht. Na een paar maanden liep ik eens mee in
een 7 km wedloop, in 53 minuten - afschuwelijk. Daarna ging ik naar de
huisarts; ik had de nacht voor de wedloop geen oog dicht gedaan, al maanden
sliep ik slecht, ik voelde me vaak depressief, en mijn hartslag was veel te
hoog, 95 per minuut in rust..
"Nee, 70 slagen per minuut; heel normaal", zei de dokter. Mijn
hartkloppingen schenen niks bijzonders. Wel vermoedde hij suiker, dus
stuurde hij mij naar het Medisch Diagnostisch Centrum voor een bloedprik en
voor de zekerheid ook een hartfilmpje (een cardiogram). Een paar weken later
wees de uitslag uit: niks aan de aan de hand.
Zo was ik automatisch op de lijst gekomen voor een jaarlijkse
bloedprik - dat hartfilmpje vond men niet meer nodig - en een paar jaar
bleef het sein vrolijk op groen. Toen opeens oranje; het cholesterolgehalte
bleek aan de hoge kant. Al die tijd had ik te weinig beweging gehad - ik was
te druk met een cursus - en zo was ik me geleidelijk nog slechter gaan
voelen. Die laatste waarschuwing nam ik echter ter harte; ik sloot me aan
bij een gezellig wandelclubje - de veteranen van een atletiekvereniging -
mijn gewicht verminderde, het woord marathon viel wel eens, en nu ben ik
weer aan 't trainen, fijn in verenigingsverband, en nergens last meer van.
Behalve een pleidooi voor een gezonde levenswijze is het ook een vreemd
verhaal, want waarom was die huisarts blind voor allerlei aanwijzingen die
duidden op een allergie? In een periode daarvoor had ik nog gerookt, (toen
kreeg ik genoeg tegengif binnen om geen last te krijgen), mijn leeftijd
moest hem iets zeggen (ouderen zijn gevoeliger), en wat te denken van die
slapeloosheid en die hartkloppingen?
Dat smaakversterkers mij parten speelden, lijkt me aannemelijk. Ik maakte
het me in die tijd veel te gemakkelijk met soepen en bouillonblokjes. Ik ben
opmerkzaam gemaakt op smaakversterkers doordat ik me een keer ergerder aan
aspartaam. Ik keek op internet en kwam nog veel meer tegen.
Overigens is mijn achting voor de medische wereld door deze gang van
zaken er niet op vooruitgegaan. "Nee, zo zwaar ben je echt niet. Je hoeft
niet af te vallen. Modder nog maar een paar jaar door. Dan kunnen we ook
medicijnen aan je kwijt!" In zo'n zelfde wereldje kunnen ook
smaakversterkers goed floreren. Vroeger hoorde ik nog wel eens schampere
opmerkingen over ons voedsel: de dagelijkse prak, de Phili-prak, of de
camouflagenetten (andijvie in het leger), maar nu we additieven hebben als
in veevoer, zwijgt iedereen, wij eten maar door, het smaakt best.
Geschrokken ben ik van het feit dat de FDA (Food & Drug Admistration) zo
gemakkelijk goedkeuring aan die troep gaf, en dat ik steeds meer dementen om
me heen zie.
Voor uw streven heb ik veel bewondering.
wat zou ik, simpele particulier, eraan kunnen doen om de zaak aan het rollen
te krijgen? Ingezonden stukjes? Politieke partijen opmerkzaam maken?
Graag zou ik daar meer over willen horen.