Glutamaat wordt gewoonlijk omschreven als een zout van glutaminezuur, en het is aangetoond dat het een krachtig zenuwgif is in laboratorium celculturen. Glutamaat kan er voor zorgen dat een zenuw opzwelt 90 seconden na opname. Het mechanisme hier achter is niet geheel duidelijk, maar er wordt gewoonlijk gedacht dat blootstelling aan glutamaat een calcium toevloed in de zenuwcel veroorzaakt. De meest gebruikte soort glutamaat die wijd en zijd als voedingsadditief wordt gebruikt is monosodium glutammat (MSG).
Volgens Dr. John Olney, een wetenschapper van de Washington Universiteit in St.Louis: "meer dan twintig jaar geleden is aangetoond dat glutamaten hersenbeschadiging veroorzaken bij pasgeboren dieren. Sinds die tijd is het in toenemende mate duidelijk geworden dat glutamaat en nauw verwante stoffen gezien kunnen worden als zenuwgif die neurodegeneratieve ziekten kunnen veroorzaken bij de mens".  [1]

Zoals u op de website www.aspartaam.nl kunt lezen kan aspartaam in combinatie met glutamaat uitzonderlijke schade veroorzaken. Niet alleen kan glutamaat en aspartaam degeneratieve zenuwbeschadiging veroorzaken bij volwassenen, maar er bestaat groeiend bewijs dat de onvolwassen hersenen van kinderen gevoeliger zijn dan de hersenen van volwassenen daar de ontwikkeling van de mergschede rondom de neuriet nog niet ver gevorderd is. Zie websites over vaccins en vaccinaties.

Monosodium glutamaat werd in 1908 ontwikkeld door een Japanse chemicus. In 1925 nam James E. Larrowe eigenaar van een maalbedrijf in de Verenigde Staten contact op met de specerijen firma Suzuki in Japan om van het glutamaat bevattende afvalwater van de suiker productie af te komen. Voor 1918 was glutamaat bevattend afvalwater een bron van kaliumcarbonaat, maar in 1925 begon het zich op te hopen in de afvaltanks. Larrowe kreeg geen bedrijfsadvies van Suzuki, dus ging naar het Carnegie Mellon Instituut voor industrieel onderzoek en ook naar de Carnegie Universiteit, waar Dr. Elmer McCollum hem adviseerde om het afvalwater te gebruiken om monosodium glutamaat (MSG) van te produceren. Larrowe veranderde de naam van zijn bedrijf in Amino productie bedrijf, die uiteindelijk werd verkocht aan het bedrijf International Minerals and Chemicals.

Tegen 1930 berijkte de MSG-productie in China de 400.000 pond per jaar. In 1933 berijkte de productie 10 miljoen pond per jaar. In 1948 kwam tijdens een conferentie in Chicago de voedingsindustrie in aanraking met MSG als oplossing voor smakeloze voeding die andere additieven bevatten. Zowel bedrijven voor ingevroren als ingeblikte voeding werden de grootste gebruikers van MSG.

Een van de eerste grootste aanwijzingen dat er iets ernstig fout zat met MSG gebeurde in 1957, toen Dr.D.Newhouse en Dr.J.P.Lucas onderzoek deden met ratten die glutamaat kregen toegediend de snelle onomkeerbaren vernietiging van cellen van het netvlies. Nadat deze observatie was bevestigd, deed Dr. John Olney van de Universiteit in Washington verder onderzoek met knaagdieren. Hij ontdekte dat MSG de dendriten in de hersenen beschadigde, waardoor de hypothalamus werd aangetast, hetgeen obesity gedragsstoornissen, endocrine veranderingen, groeistoornissen, epileptische insulten en onvruchtbaarheid veroorzaakte.
Schade aan de hypothalamus, een geelte van de hersenen met kritieke functies voor zowel geheugen als leren, is zonder twijfel.  [2]